Szlak #4: Południe Bali + Uluwatu

Na pierwszy ogień wycieczki, po przebiciu się przez miejskie korki, pójdzie Pura Tanah Lot, jedna z ikon geograficznych Bali, przepięknie usytuowana na skale, z interpretacją jej nazwy jako „ziemia w morzu". Ten obiekt, zapewniający spirytualną obronę Bali od strony morza, został założony w XVI wieku przez zakonnika Dang Hyang Nirartha, który wsławił się duchowymi podróżami w okresie renesansu hinduizmu na Bali. Podczas przypływu świątynia jest niedostępna o suchej stopie.

Odwiedzana następnie Kuta, niegdyś wioska rybacka i siedziba największego targu niewolników, stała się pierwszoplanową mekką masowej turystyki Bali, przeżywając rozkwit od lat 70tych XX wieku, przyciągając hippisów i backpackerów. Największa współcześnie katastrofa na Bali rozegrała się w październiku 2002 roku, gdy terroryści w dzielnicy rozrywki Kuty wysadzili w powietrze 2 kluby nocne, pozbawiając życia 200 ludzi.

Przejazd do miejscowości Kedonganan leżącej poniżej lotniska I Gusti Ngurah Rai przy zatoce Jimbaran i słynącej z mokrego targu rybnego. Zwozi się tam połowy różnej maści świeżych ryb oraz owoców morza, które następnie trafiają do pobliskich restauracji na stoły jako dania serwowane w porze obiadu czy kolacji.

Dalsza podróż na południe na wapienny płaskowyż Bukit Peninsula, bardzo jałowy i nieurodzajny rejon, przechodzący z łagodnych wzniesień w strome klify. Rozbijające się wzdłuż południowo-zachodniego wybrzeża długie fale oceaniczne przekładają się na najlepsze warunki do uprawiania surfingu. Dokładnie w środku tego półwyspu działa park kultury balijskiej Garuda Wisnu Kencana, z monstrualnym pomnikiem wysokim na 122 metry. Monument ten zestawia 2 kluczowe postacie mitologiczne: Garudę (również godło Republiki Indonezji) jako wehikuł boga Wisnu, członka świętej triady hinduizmu balijskiego.

Późnym popołudniem krótki przystanek przy klifach Karang Boma, skąd z najbardziej wypiętrzonych urwisk można z zapartym tchem podziwiać najładniejsze na Bali, niezapomniane zachody słońca, bezkresny półkrąg oceanu i nawet dostrzec na horyzoncie kontury wulkanów na Jawie.

Na koniec eskapady udamy się do najbardziej wysuniętego cypla Bali, odpowiednika bieguna – Uluwatu, który po balijsku oznacza kamienne odludzie. Znajdująca się tam Pura Luhur Ulu Watu stanowi jedno z najważniejszych sanktuariów panteonu miejsc boga i elementów balijskiego kompasu, tworzących duchowy pancerz obronny wokół Bali. Maleńka trzypoziomowa pagoda stoi prężnie na skraju przepaści opadającej 70 metrów w dół do oceanu.

Finalnie w wyjątkowej, dramatycznej scenerii „końca świata" zorganizowane będzie rozrywkowe przedstawienie Kecak, najsłynniejszego balijskiego tańca. Postacie zaprezentowane w tańcu ognia i ogólnie scenariusz wywodzą się ze starożytnej hinduskiej epopei Ramayana. Taniec wykonywany jest przez grupę kilkudziesięciu półnagich tancerzy, jak w transie, przy genialnie synchronizowanej choreografii, bez akompaniamentu muzyki, jedynie dzięki rytmicznemu skandowaniu cak cak cak.